]> Doodeenvoudig - BIBLIOTHEEK | VERDERLEZEN | UITVAARTINANDERECULTUREN | OUDEEGYPTE |
Winkelmand
€ 0,00
Vertrouwd en veilig betalen met iDeal

De dood in het oude Egypte

uitvaart_andere_culturenDoor Janie van de Pas

Nergens maakte de dood zo’n groot deel uit van het leven als in het oude Egypte. Alles werd er aan gedaan om na de dood een mooi en prettig leven in het hiernamaals te hebben. Om dit te bereiken maakten vele rituelen deel uit van het dagelijkse leven in het land van de Nijl en piramides.

De dood werd in de tijd van de oude Egyptenaren als een noodzakelijk kwaad gezien, waarna mensen gewoon doorleefden. Na de dood wilde een Egyptenaar zijn aardse leven doorzetten. Dat betekende dat hij zijn karakter, bezittingen en sociale stand wilde behouden.

uitvaart_andere_culturen 

Doorleven als geest
De Egyptenaar was echter niet verzekerd van een leven na de dood. Hij moest zijn levenlang de juiste cultusrituelen hebben gevolgd, en ook mocht hij geen vijand van een god zijn. Een overledene moest een hele reis afleggen. Pas als deze goed is voltooid, mocht hij zijn leven voortzetten als geest.

Als een Egyptenaar overleed trad zijn ziel uit zijn lichaam. Deze ziel ging door de smalle paden van de onderwereld, om in de Zaal des Oordeels van Osiris uit te komen. Osiris was de Heer van het Westen, het land van de doden omdat hier de zon onderging. De ziel van de overledene moest deze reis zien te overleven en moest zich een aantal keer bewijzen. Hij moest demonen en slangen ontwijken en voorbij poortwachters zien te komen. Deze verleenden alleen doorgang als de ziel hun naam wist.

Eenmaal in de Zaal des Oordeels moest de ziel naast de namen van de poortwachters, ook de namen van de deurgrendels en vloerplanken kennen. Daarna werd hij voorgeleid aan Osiris en 42 rechters. Het hart werd uit de overledene gehaald en op een weegschaal gelegd. Aan de andere kant van de weegschaal lag de veer van de godin van waarheid, harmonie en gerechtigheid, godin Maät. Als de weegschaal in evenwicht was kon de overledene doorleven als geest, ook wel Ach genoemd. Als Ach kon men veranderen in een plant of dier, ook kon men de levenden bezoeken. Dit kon ook als Ba, dit is een vogel met het hoofd van de overledene. De geest was een deel van de god van de onderwereld en werd daarom ook aangesproken als Osiris-‘de naam van de overledene’.

uitvaart_andere_culturen 

Mummificatie
Voor de Egyptenaren was het belangrijk dat het lichaam na de dood zo lang mogelijk bewaard bleef. Tot ongeveer 3200 jaar voor Christus werden de doden gewoon in het zand begraven, maar daarna begon het proces van mummificatie. In het begin werden de lijken in door hars doortrokken linnen ingewikkeld en in een rieten of houten doodskist gelegd. Daarna werd de kist in een graf van hout of tichelsteen ondergebracht, waardoor het lijk niet snel ontbond. Later gingen de Egyptenaren de lichamen vullen zodat deze de natuurlijke vormen behielden.

Pas rond 2600 voor Christus werden de lijken echt gemummificeerd. Eerst werd een lichaam open gesneden en werden de ingewanden eruit gehaald. Deze werden ingepakt en in een vat of bij het lijk in de kist gedaan. Dit werd gedaan omdat de organen voor een versnelde ontbinding zorgden. De hersenen werden er via de neusgaten uit gezogen. Het hart werd in het lichaam gelaten, omdat deze het verstand, gevoel, geheugen en de persoonlijkheid bevat. Hierna werd het lichaam 40 dagen bedekt met natron om het volledig uit te drogen. Natron is een samenvoeging van soda en keukenzout. Na de uitdroging werd het lichaam opgevuld met hars en linnen en in linnen gewikkeld. Door het gezicht te beschilderen gaven de nabestaanden de dode zijn gelaatstrekkingen terug. Ook werd er wel eens een gipsvorm over zijn gezicht gelegd en in latere tijden een dodenmasker.

uitvaart_andere_culturen 

Grafrituelen
Het leven na de dood was zeer belangrijk in Egypte. Daarom waren de bewoners hier ook al druk mee bezig als ze nog volop in het leven stonden. Naast het aanleggen van het graf en het kopen van de inrichting was de Egyptenaar ook druk bezig met de grafcultus. Bij het graf moesten een aantal rituelen worden verzorgd. Zo moest er water worden uitgeschonken om de dode te verfrissen. Ook werd er voedsel bij het graf gelegd, wat pas werd vervangen als men vond dat de overledene er baat bij heeft gehad. Daarnaast werden er grafgebeden voorgelezen.

De Ka-priesters, ook wel dienaren van de Ka-geest genoemd, verzorgden deze rituelen. Hoe rijker de overledene was, hoe meer Ka-priesters hij had. Meestal werd deze taak door de oudste zoon of erfgenaam vervuld. Ook andere familieleden kunnen deze rituelen doen, zodat de cultus kan worden doorgezet naar het overlijden van de Ka-priester(s). Als er niemand meer was om de rituelen te verzorgen kon door middel van beeld en woord ervoor worden gezorgd dat alles toch nog goed kwam. Ook werden er in de grafkapel inscripties gemaakt om voorbijgangers naar binnen te lokken en de cultus in leven te houden. In het begin stonden de rituelen, en de weg naar het leven als geest, in de muren van de graven gegraveerd. Later is dit opgeschreven in Het boek betreffende het uitgaan bij de dag, ook wel het Dodenboek.

 uitvaart_andere_culturen

Het graf
De meeste graven liggen aan de westkant van de Nijl. Dit komt omdat, volgens het Egyptische geloof, de doden de onderwereld in het westen binnen gingen. De graven werden vaak gebouwd vlakbij de graven van koningen, waardoor een soort grafstad ontstond. De bouw van het graf veranderde van een grafkuil naar een stenen gebouw. Het graf van de gewone mens volgde vaak de ontwikkelingen van de koninklijken graven. Zo kregen de graven inscripties en soms zelfs een piramidevorm. De graven waren gemaakt van zandsteen, kalksteen of tichelsteen. Soms werden de graven uit een rotswand uitgehakt.

Het graf bestond uit twee lagen, waarbij de overledene in de onderste lag. Deze laag werd voor eeuwig afgesloten. Zo kon er nooit iemand bij het lichaam, de ingewanden en de andere grafobjecten komen. De bovenste laag, de grafkapel, was bedoeld voor bezoekers. Hier konden zij de rituelen uitvoeren. Op de schijndeur stonden tekenen die de toegang verleenden naar de onderwereld. In deze bovenlaag waren ook afbeeldingen, inscripties en andere muurversieringen. Als iemand de figuren op de muren weghaalde of bewerkte was dat een gevaar voor het eeuwige leven van de overlevende.

uitvaart_andere_culturen 

De Koninklijke dood
Voor de Egyptische koningen, farao’s, werden speciale graven gemaakt. Ze begonnen als een rechthoekig stenen gebouw, maar groeide uit tot de bekende piramide. Ook het lichaam van de koning werd meestal onder het graf, de piramide, in de grafkamer geplaatst. De piramides werden steeds groter tot rond 2150 voor christus. Toen werden de Koninklijke graven weer kleiner, waarschijnlijk om op personeelskosten te bezuinigen. Voor de bouw van een piramide waren tienduizenden arbeiders nodig. Wanneer de farao stierf zou zonnegod Re ervoor zorgen dat hij kon opstijgen naar de hemel. Dit gebeurde met de zonnehelling. De zon zou zijn stralen als een trap gebruiken. De piramide zou een kleine opstap voor de koning zijn. Vooral de piramide in trapvorm wijzen hierop, later kregen de piramides een egalere wand.

Vaak was de piramide niet de enige in de buurt. Dikwijls werd hij vergezeld van een bijpiramide waar de vrouw of moeder van de koning in is begraven. Daarnaast waren er ook een dodenpiramide en een dalpiramide. Deze werden gezien als een soort tempel voor de dode farao. Bij de piramides bevond zich ook een piramidestad. Hier woonde het personeel dat de cultus van de koning onderhield. Zij zorgden ervoor dat er werd geofferd en gebeden. Ze onderhielden zichzelf met behulp van het voedsel van de landbouwgrond bij de piramides. De helft van de opbrengst hiervan ging naar de huidige koning. De andere helft mochten ze zelf gebruiken.

De piramides waren niet veilig voor overvallen, ze werden allemaal leeggeroofd. Om dit te voorkomen gingen piramidebouwers doolhoven in de gebouwen maken. Maar ook dit mocht niet baten. Hierdoor kwamen er steeds meer koninklijke graven in het Dal van de Koningen in West-Thebe. In dit gebergte werden de farao’s opgeslagen in de rotsen waardoor ze veilig waren voor rovers. De graven werden uitgehouwen uit de rotsen. De grafcultus werd dan in een dodentempel uitgevoerd. Deze lag niet bij de begraafplaats van de farao. De graven werden echter ook in het Dal van de Koningen nog steeds beroofd.

Priesters hebben rond 1000 jaar voor Christus de mummies meegenomen om ze veilig te stellen. Pas in 1881 werden de geheime graven in Deir el-Bahari gevonden. Nadat eerst vele toeristen deze plaats hebben bezocht is hij nu beschermd door de Egyptische overheid.

Niet alleen de graven in Deir el-Bahari zijn populair bij toeristen, ook de piramides worden nog steeds druk bezocht. De dood van een Egyptenaar was dus niet alleen belangrijk voor de Egyptenaren zelf, maar krijgt ook nu nog volop aandacht.

Wist u dat...

Doodeenvoudig ook een uitgebreid assortiment uitvaart artikelen heeft? Bijvoorbeeld

Wade Yin Yang

Wade Yin Yang

€ 695,00
Klantenservice Over ons FAQ Maatschappelijke betrokkenheid
  disclaimer   privacy statement   cookie instellingen   inkoopvoorwaarden   algemene voorwaarden   klantenservice  over ons  FAQ  maatschappelijke betrokkenheid